viernes, 4 de octubre de 2013

BUSCANDO TRABAJO EN UK

Looking for curro in England !!!! A la faena. Esta es la razón por la que estoy aquí, PARA TRABAJAR, lo cual no se me permite en mi propio país. 
Así pues lo primero que hice fué ir a inscribirme al Job Center (el INEM británico)  más cercano y en donde di cuenta de mi situación de desempleo que traigo de España, lo que se dice importar una prestación (con el famoso formulario U2). Muy amables y pacientes y a pesar de mi rudimentario inglés me atendieron y en pocos minutos me hicieron los trámites y me pusieron a buscar trabajo. Tras rellenar algunos formularios con mis datos personales me hicieron algunas indicaciones de como y donde buscar y me llamó la atención que al finalizar me dieron una cartilla (la de la foto de abajo) en la que debía anotar las gestiones que hacía en mi búsqueda de empleo y la cual revisarían en la siguiente cita, dentro de 15 días. He de traer seis gestiones realizadas y sus posibles resultados. Vamos, que me pusieron deberes. 


Me puse a buscar trabajo inmediatamente. Lo primero fué traducir mi currículum al inglés con el debido asesoramiento. Sin foto, sin fecha de nacimiento. Acudí a algunas páginas web de las que me recomendaron en el jobcenter y empecé a mandar solicitudes (aplicar que le dicen aquí) adjuntando el currículum. Pero, ¿a qué trabajo podría aspirar alguien como yo que todavía no se defiende en inglés? Pues a trabajos poco o nada cualificados como operarios de almacén, friega-platos, reponedor de supermercado, agente de seguridad y todos aquellos en los que no haya trato directo con el cliente y donde las habilidades lingüisticas no le impiden desarrollar su labor. Algo importante es tener un teléfono de contacto, así que despues de ver varias ofertas, por 15 libras me compré en un hipermercado un teléfono muy sencillo con 10 libras de saldo, necesitaba aparato que me permitiera recibir llamadas, nada más. En unos minutos, el asunto resuelto, ya tengo teléfono inglés.
Lo cierto es que la oferta de empleo es abundante, muy abundante y el primer día ya había enviado más de 20 aplicaciones (mis deberes del jobcenter con creces). Aquí casi todo el empleo, por no decir todo, se mueve por agencias de trabajo (las ETT's), por lo que también visité cinco que me recomendaron algunos amigos españoles que viven por aquí y que ya han pasado por todo esto. La verdad es que fue una magnífica idea la de traerme el scooter, no sé como me las apañaría sin él, pues tuve que moverme por Braintree, pero también por Chelmsford (a 11 millas) y Witham (a 8 millas).
Comencé mi búsqueda un miércoles y el lunes siguiente tuve las primeras llamadas. Me citaron para 4 entrevistas en una semana. En esas entrevistas me hacían cubrir unos formularios bastante trabajosos, donde tenía que repetir hasta la saciedad algunos datos como mi nombre, fecha de nacimiento, experiencia laboral y otras muchas cuestiones. Me quedé perplejo cuando en dos cuestionarios me encontré con que pedían que indicara mi tendencia sexual !!!!!!!! (heterosexual, homosexual, bisexual...) No me lo podía creer. Estuve tentado a contestar en "otros" y poner "escasa", pero bueno, no quería complicarme. Me costó una barbaridad en esas dos ocasiones no levantarme y preguntarles para que leches necesitan saber esto, pero opté por pasar del asunto, mi objetivo era encontrar trabajo, nada más. Pero me reconcome el averiguar para que necesita nadie saber lo que hace uno dentro de su alcoba cuando se busca trabajo. Presumen aquí de que no se ponen fotos ni te preguntan la edad, pero se permiten preguntar algo tan íntimo y que a nadie le debería importar, qué absurdo !!!! algún día preguntaré el porqué de esta desafortunada cuestión. 
También hice un test larguísimo en una computadora de una de las agencias en el que me mandaban hacer un montón de operaciones matemáticas sencillas, copiar textos en inglés y corregir errores ortográficos. Salió bastante bien, un 82%, que no está mal para haber hecho la prueba en inglés. 
Lo importante de todo esto es que ya había dado un pasito, tengo entrevistas de trabajo, por lo que hay una posibilidad de trabajar. Mucho más de lo que conseguí alcanzar en mi país durante todo un año.


Algo importante que también se debe hacer cuanto antes es solicitar un número de la seguridad social (The National Insurance Number) también conocido como el NINO. Cuando comienzas a tener entrevistas de trabajo casi todos exigen tener este número para poder aspirar al empleo, en otros te conceden algunas semanas para obtenerlo y mientras puedes ir trabajando, depende del empleador, pero mejor si lo tienes. Se pide una cita telefónicamente y, en mi caso, a las dos semanas tuve la entrevista y con mi primitivo inglés nos pudimos entender bastante bien, incluso esta joven que me atendió tenía un cuaderno en el que, de su puño y letra y en no sé cuantos idiomas, me ofrecía en español la información básica para este trámite. Tras contestar todas las preguntas de la gentil funcionaria me dijo que en dos o tres semanas más lo recibiría en mi domicilio. Justo 7 días después lo tenía en mis manos. Otro pasito. 
Ahora solo queda que se materialicen estos pasos en la obtención de mi primer empleo en UK.




 

2 comentarios:

  1. O mellor para chegar a un destino é da-lo primeiro paso ¿non?... pois ese xa está dado... depois virá outro e outro e cando queras parar terás o teu club de fans dispostos a empurrarte... Meu pai dicía: o non xa o tés, agora vas polo sí... ¡Ánimo, compañeiro! xa están os formularios dominados e xa tes o NINO... ¿qué vai se-lo seguinte?... ¡¡¡mantennos informad@s!!!... Bicos mil...

    ResponderEliminar